Bahaettin Karakoç’un Şiirlerinde Bazı İman Esaslarıyla İlgili Yapılan Ayet İktibasları

Gülcan Abbasoğulları tarafından kaleme alınan bu çalışmada, Bahaettin Karakoç’un Beyaz Dilekçe adlı eserindeki dinî şiirlerinde yer alan ayet iktibasları iman esasları çerçevesinde incelenmektedir. Şiiri Allah’a ulaşmada bir vasıta ve yüce yaratıcıyı zikirde bir araç olarak gören Karakoç, düşüncelerini lafzî ve manevî iktibaslar ile telmih sanatı vasıtasıyla güçlendirmiştir. İncelemede Karakoç’un şiirlerinde peygamberler, kutsal kitaplar, melekler, kader ve ahiret hayatına dair ayetlerden yapılan aktarımlar ele alınmaktadır. Şair; Hz. Âdem, Hz. Nûh, Hz. Lût, Hz. İbrahim, Hz. İsmail, Hz. Mûsâ, Hz. Süleyman, Hz. İsa ve Hz. Muhammed başta olmak üzere pek çok peygamberin kıssalarına ve niteliklerine değinmiştir. Özellikle Hz. Nûh, Hz. Mûsâ ve Hz. İsa üzerinden nefisle mücadele, inkârcılara karşı duruş ve hoşgörü temalarını öne çıkarırken, Hz. Muhammed’i rehber, son elçi ve âlemlere rahmet olarak nitelendirmiştir. Ayrıca Kur’an-ı Kerim’deki hurûf-ı mukatta harflerine, amelleri kaydeden meleklere, kadere teslimiyete, kıyamet sahnelerine, hesap gününe ve helal-haram duyarlılığına yönelik manevî iktibaslara yer verilmiştir. Sonuç olarak çalışma, Karakoç’un şiir estetiğinin teolojik temellerini ve İslamî inanç dünyasını somut iktibaslar üzerinden ortaya koymaktadır.

In this study written by Gülcan Abbasoğulları, verse quotations in Bahaettin Karakoç's religious poems in his work titled Beyaz Dilekçe are examined within the framework of the principles of faith. Viewing poetry as a means to reach Allah and art as a vehicle to remember the Supreme Creator, Karakoç reinforced his ideas through literal and spiritual quotations as well as the art of allusion (telmih). The study analyzes transfers made from verses regarding prophets, holy books, angels, destiny, and the afterlife in Karakoç's poetry. The poet refers to the stories and attributes of many prophets, particularly Adam, Noah, Lot, Abraham, Ishmael, Moses, Solomon, Jesus, and Muhammad. While highlighting themes of struggling against the ego, standing against disbelievers, and tolerance through Noah, Moses, and Jesus, he describes Prophet Muhammad as a guide, the final messenger, and a mercy to the worlds. Furthermore, spiritual quotations regarding the disjoined letters (huruf-i muqatta'at) in the Quran, recording angels, submission to destiny, Doomsday scenes, the Day of Judgment, and sensitivity to permissible and forbidden matters are included. Consequently, the study demonstrates the theological foundations of Karakoç's poetic aesthetics and his Islamic world of faith through concrete quotations.